Over mij

Daar was hij dan. Hij kwam binnen en begon boos zijn betoog over hoe niemand aardig tegen de juf deed en we het op haar hadden gemunt. Het lag aan ons allemaal. Het enige wat ik kon denken was; ‘zie je mij dan niet? Ik deed toch gewoon met de les mee?’ Ik probeerde het altijd goed te doen. Ik haalde prima cijfers, luisterde goed, maar er was alleen aandacht voor degene die het voor de rest hadden verziekt. Ik was een gemakkelijke leerling voor de juffen, maar voelde me weinig écht gezien. Toen wist ik het…. Later als ik juf ben, gaat dit niet gebeuren. Ik ga ervoor zorgen dat álle kinderen zich gehoord en gezien voelen.

En zo geschiedde. Na de middelbare school heb ik de PABO en daarna een master afgerond. Vervolgens ben ik aan de slag gegaan in het speciaal onderwijs cluster 2: voor kinderen met een taalontwikkelingsstoornis en spraakmoeilijkheden. Ik herken veel in deze doelgroep, omdat mijn zusje vroeger ook niet sprak en logopedie volgde. Ik was de enige die haar begreep. Dat is ook zo met deze doelgroep. Ik heb weinig woorden nodig om de jongste kinderen te begrijpen. Dat vindt ik fantastisch: ervoor zorgen dat zij ook worden gehoord en gezien, precies zoals ik me had voorgenomen. Hier is de naam Eppe ook uit ontstaan. Mijn naam is Esmée. Dat heeft mijn zusje vroeger niet goed uit kunnen spreken. Zij maakte daar Eppe van.

Maar ook in het onderwijs werkt het niet altijd zoals je wil dat het werkt. Daar kreeg ik ook last van. Het systeem trekt aan je. Kinderen moeten vanalles en niet alles vond ik prettig of stond ik achter. Daarnaast ontwikkelde ik steeds meer stressklachten. Ik wilde ieder kind zo graag zien en horen, dat lukt niet altijd en zeker niet altijd in groepsprocessen. Het voelde alsof ik tekort schoot, al kreeg ik aan alle kanten terug dat het niet zo was, ik vond het een naar gevoel. Ik wist dat ik nóg beter kon.

Drie jaar terug maakte ik de stap om kinderen te gaan coachen. Één op één werken. Dat vond ik toch genieten! Langzamerhand ging ik steeds meer coachen en steeds minder op school werken. Aan alles merkte ik dat ik het coachen zoveel leuker vond dan het lesgeven voor de klas. En als ik iets echt wil en leuk vind, dan ga ik er voor en zorg ik dat het lukt. Liever vandaag nog dan morgen… Voor mij was dat een eigen praktijk. Dat is ook precies wat ik in een paar maanden heb opgezet en waar ik onwijs trots op ben.

Mensen die mij goed kennen omschrijven mij als een bezig bijtje. Ik ben graag bij mijn paard en ook regelmatig op de sportschool te vinden. Daarnaast geniet ik net zo van een filmavondje op de bank met mijn man en de katten. Ik vind slapen heerlijk, maar sta in twee tellen naast mijn bed als je Kinderchocolade hebt of wanneer je zegt dat we op vakantie gaan. Mijn grote droom, naast mijn praktijk, is het uitbrengen van een kinderboek. Stiekem ben ik daar al mee bezig.