De begrippen taalontwikkelingsstoornis en taalontwikkelingsachterstand worden vaak door elkaar gebruikt, maar deze twee begrippen zijn zeker niet hetzelfde!
Beide begrippen houden in dat er iets mis gaat in het tot je nemen van taal. Een taalachterstand is te duiden. Er is vaak een duidelijke oorzaak waardoor de taalontwikkeling trager verloopt. Dit kan zijn omdat Nederlands je moedertaal niet is, het kind de noodzaak niet voelt om taal te gebruiken, thuis een weinig stimulerende taalomgeving is, of omdat je zelf als ouder een taalachterstand hebt. Met de juiste begeleiding, hulp en oefenen is een taalachterstand te verhelpen.
Een TOS daarintegen is een neurocognitieve stoornis. Dit betekent dat de hersenen moeite hebben met het verwerven en verwerken van taal. Oorzaken zijn niet te duiden. Een TOS komt namelijk in alle lagen van de bevolking voor. Ook IQ speelt geen rol. TOS en een andere moedertaal is ook niet gelinkt. Dan wordt er pas van een TOS gesproken als zich ook in de moedertaal taalproblemen voordoen.
Zoals hierboven beschreven, is een taalontwikkelingsachterstand te verhelpen. Een TOS is nooit helemaal te verhelpen. Dit klinkt heel heftig, maar er zijn wel strategieën om ook deze kinderen vooruitgang in de taalontwikkeling te laten maken. Kinderen met een TOS hebben specialistische begeleiding nodig waardoor zij leren met hun TOS om te gaan en wat zij nodig hebben om net als alle anderen mee te komen in de maatschappij.